KATUWIRAN NG TANAKH

Mga paunang salita:

Matuwid na layunin naming ilahad lamang sa mga kinauukulan ang mga salita (evangelio ng kaharian) na ipinangaral ng sariling bibig ng mga totoong banal ng Dios. Mga katiwatiwalang katunayang biblikal lamang ang tangi naming pinagbatayan sa pagbabalangkas at pagbuo ng akdang ito. Hindi namin kailan man hinangad, o ninais man na atakihin, ni husgahan man ang alin mang doktrinang pangrelihiyon na tinitindigang matibay ng sinoman. Anomang komento mula sa amin na mababasa sa artikulong ito ay may lubhang matibay at kongkretong batayan. Dahil diyan ay maliwanag na ang aral pangkabanalan na ipinangaral ng Cristo (Mashiach) ang siyang humuhusga sa pilipit na pagka-unawa ng marami sa salitang “matuwid, at katotohanan.” Hindi namin kailan man hingangad na husgahan, ni ilagay man sa kahiyahiya at abang kalagayan ang aming kapuwa. Kundi sa pagnanais na maghayag lamang ng mga sagradong aralin na sinasang-ayunang lubos ng katuruang Cristo (Messianic teachings).

Ang panimulang salita sa isang artikulo ng Rayos ng Liwanag na pinamagatang "Hidwang Paniniwala (Heresy)" ay gaya ng mababasa sa sumusunod na talata.

Ang Tanakh ay katawagan na ginagamit ng Judaismo ukol sa batas kanonico (canon) ng Bibliyang Hebreo (Hebrew Bible). Kilala din ito sa taguring Masoretic Text, o Miqra. May tatlong (3) pinagkaugaliang dibisyon ang kasulatang nabanggit. Ang Torah (“Katuruan,” na kilala din sa tawag na Limang Aklat ni Moses), ang Nevi’im (“Mga Propeta”), at ang Ketuvim (“Katuruan”). Sa balumbon ng mga kasulatang iyan ay ipinakilala ang kaisaisang Dios at ang natatangi Niyang mga Kautusan, Palatuntunan, at Kahatulan. Diyan ay masigla at malugod na ipinahayag ng mga hari at ng mga propeta ang katuruang Cristo (Messianic Teachings).

Diyan ay natatala ang natatanging katuwiran ng kaisaisang Dios na siyang nag-iisang gabay ng sinoman, tungo sa uri ng pamumuhay na sinasang-ayunan ng larangang tumutukoy sa tunay na kabanalan. Ang pamantayang iyan ay sadyang itinalaga ng ating Ama, sa layuning pagkalooban ng nauukol na kaginhawahan at kapayapaan ang pagtahak ng Kaniyang mga anak sa matuwid na landas ng buhay sa kalupaan.

Hindi Niya kailan man ninais, ni inisip man na dumanas ang kaniyang mga anak ng anomang kahirapan at kapighatian sa itinataguyod nilang buhay dito sa lupa. Dahil diyan ay tiniyak niyang sa pamamagitan ng may galak sa puso at masiglang pagtalima sa Kaniyang mga kautusan, palatuntunan, at kahatulan ay tatamuhin nila ang maluwalhating kalagayan, bilang mga Anak ng pagsunod (kawan ng Dios) sa munting bahaging ito ng sistemang solar.

HUWAD NA PROPETA AT BULAANG MANGANGARAL

False Prophet

Mula sa lubhang malayong kapanahunan hanggang sa kasalukuyan nating henerasyon ay hindi pinagsawaan, ni nakaligtaan man ng Dios na magpadala ng Kaniyang mga lingkod na Propeta sa apat (4) na direksiyon ng ating mundo. Iyan ay sa kadahilanang patuloy din naman ang mga huwad na mangangaral sa pagtuturo ng mga doktrinang pangrelihiyon na malabis ang pagsalungat sa katuwiran ng kaisaisang Dios ng Tanakh.

Ang higit sa lahat na nararapat malaman at maunawaan ng sangkatauhan ay hindi kailan man lumipas, o nagwakas man ang salita ng Dios na nangagsilabas mula sa bibig ng mga tunay na propeta ng Tanakh. Gayon man, ang itinuturo ng mga bulaang mangangaral ay ang di-pagpapahalaga sa mga kautusan ng Ama nating nasa langit. Iyan anila’y hinalinhan na ng pananampalataya kay Jesucristo, na di umano ay siyang mandato ng panahong Cristiano (Christian Era). Datapuwa’t ang katotohanan hinggil sa usaping ito ay nananatili at patuloy na umiiral ang kautusan ng kaisaisang Dios sa pinakamalakas nitong bugso.

Gaya nga ng nasusulat ay madiing winika ng bibig nila haring David at propeta Isaias ang mga sumusunod,

ANG CRISTONG HARI AT ANG CORDERO

Jesus of Nazaret

Ang usapin na may ganap na kinalaman sa Cristong Hari at sa Cordero ay isang panoorin na kailan man ay hindi naging malinaw sa kaalaman at pang-unawa ng marami mula pa sa malayong kapanahunan. Hanggang sa henerasyon nating ito ay nananatili pa rin na iyan ay isang tanawin na nalalambungan ng isang lubhang maitim na kadiliman. Dahil ang ilan sa nakaraan ay ginamit ang pisikal nilang kapangyarihan sa sapilitang pagtuturo ng mga doktrinang pangrelihiyon (Evangelio ng di pagtutuli), na kailan man ay hindi sinang-ayunan ng mga sagradong katuruan (Evangelio ng kaharian) na ipinangaral ng mga tunay na banal ng Dios.

Dahil diyan ay nakakalungkot na isiping marami sa ngayon ang matibay na tinitindigan ang ilang aral pangrelihiyon na sumasalungat at hayagang naghihimagsik sa natatanging kalooban ng kaisaisang Dios, na may katapangang ipinangral ng mga propeta ng Tanakh. Gayon man, sa udyok ng katuwiran na inaaring lubos ng katotohanan ay tatanglawan namin ng hustong liwanag sa artikulong ito ang mga tanawing pangkabanalan, na kay laon ng ikinukubli ng mga tampalasan sa pusikit na kadiliman.

PAANO NAUUWI SA IDOLATRIYA ANG PAGSAMBA SA DIOS

Mula sa salansan ng mga banal na kasulatan(Tanakh) ay mahigpit na ipinagbabawal ng kaisaisang Dios ang pagsamba sa larawan at rebulto ng mga diosdiosan na ginawa ng mga kamay. Gayon ma’y mistulang mga bulag at bingi ang marami sa kabawalang iyan ng Bibliya. Ito’y dahil sa tila hindi nila alintana ang tuwirang salita ng Dios (evangelio ng kaharian) na sumasaway sa gayong kasuklamsuklam na gawain ng mga tao. Bunga nito’y sumisiklab ang galit ng ating Ama sa marami na tanging kadahilanan, upang sa kanila na mga anak ng pagsuway ay ipataw ang kaukulang kaparusahan.

Kung ang isa sa mga kabawalan (kautusan) ay madiing tinutukoy ang pagsamba sa mga rebulto (imahe) ng mga diosdiosan - ang matuwid diyan ay ang masigla at malugod na pagsunod. Dangan nga lamang ay kinurap ng mga pilipit na doktrinang pangrelihiyon ang isipan at damdamin ng marami. Kaya naman kailan ma’y hindi naging malinaw sa kanila ang usaping iyan na may ganap na kinalaman sa karumaldumal na idolatriya.

Ano nga ba ang tunay na kahulugan nito? Paano nauuwi sa ganyang di makatotohanan at nakamumuhing kaugalian ang pagsamba ng mga tao sa kinikilala nilang Dios?

KAUTUSAN NG DIOS IBINASURA NI LUCAS AT PABLO

Ang mga kautusan ayon sa hindi kakaunting balumbon ng mga banal ng kasulatan (Tanakh) ay mahigpit na pinaiiral ng Ama nating nasa langit. Bagay na una sa lahat ay karapatdapat pag-ukulan ng hustong pansin, upang ang mga iyon ay matutunang sundin at masiglang isabuhay ng sinoman sa kalupaan. Gayon ma’y pilit itong itinatakuwil at niwawalang kabuluhan ng marami mula pa nang ito’y simulang isulat ng kaisaisang Dios sa tapyas ng mga bato sa taluktok ng bundok Sinai.

Sa paglipas ng lubhang malayong kapanahunan ay hindi kailan man naging makatuwiran ang mga nabanggit na kautusan sa unawa ng marami. Bagkus ay natutunan nilang tangkilikin ng buong puso ang mga di-makatotohanang likhang doktrinang pangrelihiyon ng tao, na malabis ang paghihimagsik sa buong katuwiran ng Dios. Dahilan upang sila’y maging matutol at malabagin sa Kaniyang kalooban. Sila’y tila bulag na nagsiyapos sa kahangalan at mga nilubidlubid na kabulaanan ng mga taong ang tanging layunin ay kaladkarin sa tiyak na kapahamakan ang kaawa-awang kaluluwa ng kanilang kapuwa.

Lalo na ngang sa marami ay nagtumibay ang gayong kasuklamsuklam na kaugalian, nang ituro ni Saulo ng Tarsus (Pablo) na ang kautusan ng Ama ay inutil sa layuning maghatid ng kaluluwa sa kaluwalhatian ng langit. Ano pa’t sa kakulangan ng higit na nakakarami ng hustong kamalayan sa larangan ng tunay na kabanalan – ang kahinaan nilang iyon ay sinamantala ng taong nabanggit at ang lubhang marami ay napaniwala niya sa mga likhang taong doktrinang pangrelihiyon (evangelio ng di pagtutuli) at pinilipit na aral pangkabanalan.

HIDWANG PANINIWALA (Heresy)

The Scrolls of Tanakh

Ang Tanakh ay katawagan na ginagamit ng Judaismo ukol sa batas kanonico (canon) ng Bibliyang Hebreo (Hebrew Bible). Kilala din ito sa taguring Masoretic Text, o Miqra. May tatlong (3) pinagkaugaliang dibisyon ang kasulatang nabanggit. Ang Torah (“Kautusan,” na kilala din sa tawag na Limang Aklat ni Moses), ang Nevi’im (“Mga Propeta”), at ang Ketuvim (“Katuruan”). Sa balumbon ng mga kasulatang iyan ay ipinakilala ang kaisaisang Dios at ang natatangi Niyang mga Kautusan, Palatuntunan, at Kahatulan. Diyan ay masigla at malugod na ipinahayag ng mga hari at ng mga propeta ang katuruang Cristo (Messianic Teachings).

Sa kasulatan ding iyan ay mababasa na nilikha ng nagpakilalang Kaisaisang Dios (Yohvah) ang dimensiyon ng Materiya at Dimensiyon ng Espiritu, at ang lahat ng mga nangaroon (Gen 1:1). Gayon din naman Niyang binigyang diin, na siya ang nagmamay-ari sa lahat ng kaluluwa ng sangkatauhan (Eze 18:4). Dahil sa matibay na kadahilanang iyan - ang lahat ng tao sa buong kalupaan, o sa apat (4) na direksiyon ng ating mundo ay may tungkulin na tumupad ng kaniyang kalooban.

Ang natatanging katuruang pangkabanalan na nilalaman ng Tanakh sa makatuwid ay ganap na tinutukoy ang sangkatauhan. Ang lahat kung gayo’y nararapat mamuhay sa kalupaan lakip sa kaniyang kalooban at kabuoan ang takot sa Dios.  Ang ganap na kaalaman at pagka-unawa sa mga kaayunan at kabawalan na nilalaman nito ang tumatayong matibay na gabay ng mga tao. Sukat upang ang sinoman sa kalupaan ay matutong harapin ang uri ng buhay na may ganap na pakikibahagi sa nag-iisang larangan ng tunay na kabanalan.

KAILANGANG PAG-ARALAN ANG BIBLIYA

Mahalagang Paalala:

Layunin namin na maglahad lamang ng mga aral pangkabanalan na masaganang dumaloy mula sa bibig ng panginoong Jesucristo at ng mga tulad niyang tunay na banal ng Dios

Kailan ma'y hindi namin hinangad na atakihin, siraan, ni gibain man ang pinaninindigan na doktrinang pangrelihiyon ng sinoman.

Gayon din namang nais naming liwanagin lamang na wala kaming anomang laban, ni paghihimagsik man sa mga panulat nitong si Saulo (Pablo) ng Tarsus. Bukod pa doon ay wala na kaming iba pang ninanais na mangyari pa.

Kung siya man ang tila sentro ng usapin sa artikulong ito ay tanda lamang iyon, na ang itinuturo niyang aral ay may hayagang pagsalungat at pagpapawalang kabuluhan sa katuwiran ng Dios na ipinangangaral ni Jesus at ng iba pang tunay na banal

Ang akdang ito ay napakaliwanag na hindi kailan man dumako sa mapanirang panghuhusga ng kapuwa, kundi sa layong tanglawan lamang sa isipan at pang-unawa ng lahat ang hindi kakaunting bagay ng Dios na malaon ng pinipilipit at niwawalang kabuluhan ng marami.

Dahil diyan ay lubha ngang mahalaga sa sinoman na masusing siyasatin at pag-aralan ang nilalaman ng bibliya.

Batid nyo ba na sa Biblia ay nasusulat ang pinaghalong salita ng Dios at sariling pakiwari ng tao? Sa paglalahok ng dalawang iyan ay lubhang marami ang nailigaw sa katotohanan. Sapagka't nauuwi sa wala ang salita ng Dios, nang dahil sa minamatuwid na hidwang paniniwala ng ilang nagsulat ng Bagong Tipan. Dahil sa anomalyang iyan ay dapat mag-aral ng Biblia (Tanakh), upang matutunan natin kung papaano mapapaghiwalay ang sariling palapalagay ng tao na nagpapawalang kabuluhan sa mga salita ng Dios.

Pangalawa'y dapat maliwanagan ng lahat, na sa bagong tipan ay masusumpungan ang mga daya ng kasinungalingan na idinagdag at ibinawas sa mga teksto ng Lumang Tipan. 

Ang mga iyan ay napatunayang ginawang patibayang aral ni Pablo sa lahat niyang mga sulat. Gayon din ang walang pakundangang pagsasalarawan ng gayong karumaldumal sa sulat na pinamagatang, "SA MGA HEBREO."

Ito ang pangunahing dahilan kung bakit kailangan natin ang tumpak at batay sa katibayan biblikal na pag-aaral ng bibliya (precise and evidence-based bible study).

Nang sa gayo'y makatiyak tayo na ang mga ginagamit nating patibayang aral ay walang halong mapanlinlang na kasinungalingan ng ilang karakter ng Bagong Tipan. 

Kaugnay nito ay hindi katotohanan na ang lahat ng nagsulat sa Bibliya ay inspirado ng Espiritu Santo, kundi ang ilan sa kanila'y inspirado ng diyablo. Sapagka't taglay ng kanilang salita ang kasuklamsuklam na kasinungalingan na lumalayon sa karumaldumal na pandaraya. 

Akala tuloy ng marami ay katotohanan ang mga katunayang biblikal na kanilang ipinakikipaglaban - yun pala'y pinaglubidlubid lamang na kasinungalingan, na ang layunin ay pilipitin ang katotohanan at kaladkarin sa tiyak na kapahamakan ang kaluluwa ng kanilang kapuwa.