Kung Nagbabago ang Katotohanan, Sino ang Magpapasya Kung Kailan Ito Ganap na Totoo?

 Ang nagbabagong katotohanan ay nangangailangan ng nagbabagong awtoridad. Ang nakapirming realidad ay nangangailangan ng nakapirming pamantayan.

Kung nagbabago ang katotohanan sa paglipas ng panahon, sino ang magpapasya kung kailan ito ganap nang naging totoo?

At kung walang makapagbibigay ng malinaw na sagot, maaari pa ba itong tawaging katotohanan?

Isa sa pinakamahalagang tanong sa pilosopiya, relihiyon, at pag-unlad ng tao ay bihirang itanong nang tuwiran: kung nagbabago ang katotohanan, sino ang magpapasya kung kailan ito naging tunay na katotohanan? Sinusuri ng artikulong ito ang implikasyon ng konsepto ng nagbabagong katotohanan at kung bakit ang bawat sibilisasyon ay nangangailangan ng isang matatag na pamantayan na higit sa opinyon, awtoridad, at pabago-bagong interpretasyon.

Likas sa tao ang paglago sa kaalaman.

Ang bata ay nagiging matanda.

Ang mag-aaral ay nagiging guro.

Ang mga sibilisasyon ay sumusulong sa pamamagitan ng pagtuklas.

Walang pagtatalo na ang pag-unlad ng pag-unawa ay totoo.

Ngunit may mas malalim na tanong na nakatago rito:

Ang katotohanan ba mismo ang umuunlad, o ang tao lamang ang unti-unting nakakatuklas ng mga bagay na noon pa man ay totoo na?

Sa unang tingin, tila maliit lamang ang pagkakaibang ito.

Ngunit maaaring ito ang isa sa pinakamahalagang pagkakaiba na kailangang maunawaan.

Kung ang katotohanan mismo ay nagbabago, maaaring ang totoo ngayon ay hindi na totoo bukas.

Kung nagbabago ang katotohanan, ang bawat sistema ng paniniwala, pilosopiya, institusyon, at moralidad ay nagiging pansamantala na lamang.

Walang nananatiling ganap.

Walang nananatiling tiyak.

Walang nananatiling tunay na katotohanan.