THE TEACHINGS OF CHRIST: A GUIDE TO SPIRITUALISM

SPIRIT POSSESSION

Ancient history, as documented in the sacred Tanakh, clearly reveals that both the Spirit of God and the spirit of the devil have the power to influence people. The devil operates in a way similar to the Holy Spirit, as he is known for being an imitator and is infamous for spinning lies that deceive many into stumbling and destruction.

The Spirit of God, known as the "Holy Spirit," actively selects individuals as instruments of holiness to deliver powerful messages of righteousness to those committed to gaining the favor of the one true God of heaven. This divine mission, filled with the power of the Holy Spirit, is a source of inspiration and connection, even to those He recognizes as good seeds who may have wandered from the straight path of sacred living on earth.

It is clear that, in the context of true sanctification, there is only one definitive source of valid knowledge about possession. It is the Holy Spirit, while the second comes from outer darkness, the hidden realm where evil spirits and the devil reside.

It is evident that, in the context of true sanctification, valid knowledge about possession has only two definitive sources. The first comes from the Holy Spirit, and the second arises from outer darkness, the concealed realm where evil spirits and the devil dwell.

 

PAANO TAYO NILILINIS NG DIOS

Bago ang lahat ay matuwid na maunawaan ng bawa't isa ang likas na kalagayan ni Jesus ng Nazaret, bilang isang sisidlang hirang (talaytayan) ng kabanalan na sumasa Dios ng langit. Siya'y masiglang pinamahayan at pinagharian nitong Espiritu ng Dios (Espiritu Santo), matapos bautismuhan ni Juan Bautista sa Ilog Jordan nitong bautismo sa pagsisisi ng kasalanan.

Gaya ng napakaliwanag na nasusulat,

Mateo 3 :
16  At nang mabautismuhan si Jesus, pagdaka'y umahon sa tubig: at narito, nangabuksan sa kaniya ang mga langit, at nakita niya ang ESPIRITU NG DIOS na BUMABANG TULAD SA ISANG KALAPATI, at LUMAPAG SA KANIYA; 

Ito ngang si Jesus ng Nazaret ay kinasangkapan nitong Espiritu ng Dios, at mula sa kaluwalhatian ng langit gaya ng isang kalapati, sa ilog ng Jordan ay bumaba at lumapag sa kaniya. Ang Espiritu na nabanggit ay lumukob sa buo niyang pagkatao.

JUAN 14 :

10  Hindi ka baga nananampalataya na ako’y nasa Ama, at ang Ama ay nasa akin? ANG MGA SALITANG AKING SINASABI SA INYO’Y HINDI KO SINASALITA SA AKING SARILI: kundi ang AMA na TUMATAHAN SA AKIN ay gumagawa ng kaniyang mga gawa. (Juan10:30).

Mula nga noon ay madiin na niyang ipinahayag sa buong sangbahayan ni Israel, na sa kabuoan niya ay ang nabanggit na Espiritu ng Dios ang masiglang namamahay at makapangyarihang naghahari sa buo niyang pagkatao, 

At dahil diyan, sa lahat ay madiing ipinag-utos  ng kaisaisang Dios ng langit,

KATURUANG KARDEC AT KATURUANG CRISTO Part 1 of 2

PAALALA:

Layunin namin na maglahad lamang ng mga aral pangkabanalan na masaganang dumaloy mula sa bibig ng panginoong Jesucristo at ng mga tulad niyang banal ng Dios. Kailan ma’y hindi namin hinangad na atakihin, siraan, ni gibain man ang pinaninindiganang kaalaman ng sinoman. 

Gayon din namang nais naming liwanagin na wala kaming anomang laban o paghihimagsik man sa mga panulat nitong si Allan Kardec.  

Kung siya man ang hayagang sentro ng usapin sa artikulong ito ay tanda lamang iyon, na ang ilan sa mga itinuro niyang aral ay may pangangailangan ng pagtutuwid mula sa mga dalisay at dakilang aral ng Katuruang Cristo. Hinihingi namin sa pagkakataong ito ang lawak ng inyong unawa.

Hindi maikakala sa panahong ito na laganap sa buong kapuluan at sa ibayong dagat ang mga tao na tumatangkilik, naninindigan, nagtatanggol, at tumatalima sa Katuruang Kardec na may kinalaman sa espiritistmo. Ang bilang nila ay masasabing higit na marami sa ating inaakala.

Sa pagpapatuloy ng pambungad na mga salita ay unahin nga muna nating bigyan ng katanggaptanggap na depinisyon ang pangunahing salita, na kung saan ay pagtutuonan natin ngayon ng kaukulang paglilinaw. Ito ay ang salitang “Espiritismo.” Palibhasa’y Katuruang Kardec ang talakayin sa akdang ito ay bayaan nating siya sa sarili niyang pananalita ay lapatan ng inaakala niyang husto at wastong kahulugan ang salitan iyan.