ANG PUNO NG UBAS

Nahahayag sa mga sumusunod na talata nitong evangelio ng apostol na si Juan ang sinaksihan na mga salita ng malinaw niyang pandinig. Pinatototohanan niya na ang mga iyon ay maliwanag na nangagsilabas mula sa sariling bibig ng Cristong si Jesus.

Gayon man ay hindi maaaring ituring na ang mga salitang iyon na ipinangaral ni Jesus sa buong sangbahayan ni Israel ay mula lamang sa sarili niyang kaisipan. Sapagka't may diin niyang sinalita, na ang aral (Katuruang Cristo) na kaniyang ibinahagi sa mga anak ni Israel ay hindi mula sa sarili niyang opinyon (pagmamatuwid), kundi doon sa kabuoan nitong Espiritu ng Dios, na sa kaniyang buong pagkatao sa panahon niyang iyon ay masigla at makapangyarihang namamahay at naghahari.

Kaniya pang mahigpit na ipinaunawa sa lahat, na anomang patotoo na magmumula lamang sa kaniyang sariling mga salita, o opinyon ay hindi katotohanan.

SAGISAG (Watawat)

Ang bawa’t bansa ay nagtataglay ng isang sagisag na kumakatawan sa diwa ng kaanyuan nito. Gaya ng bantayog na kung saan ay naghihitay ng kaukulang pagpipitagan mula sa sinoman. Ensignya na natatatak sa piling kayo (tela) bilang marangal na tanda ng isang nasyon sa pagkakaroon nito ng nagtutumibay na kasarinlan. Mula sa taluktok ng isang tikin (poste) ay masiglang iwinawagayway ng hangin, habang ito’y mataimtim na pinagmamasdan ng sinomang dumadakila sa karangalang inilalarawan ng pamahalaan sa mga mamamayan nito. Iyan ay tanyag sa marangal na katawagang watawat, o bandila.

May mga uri at kanikaniyang layunin ang sagisag, o watawat na binibigyang awtentikasyon ng mga banal na kasulatan (Tanakh ng Dios). Ang mga iyon ang sa inyo ngayon ay lalapatan namin ng kaukulang biblikal na paglilinaw.

Narito, at ang mga sumusunod ay mga katunayang biblikal, na kung saan ay nagbibigay awtentikasyon sa iba't ibang uri at layunin ng watawat na masusumpungan sa mga balumbon ng nabanggit na kasulatan (Tanakh ng Dios).

MGA OPINYONG ARAL LABAN SA KATURUANG CRISTO

Sa bibliya ay lakip ang mga aral na tuwirang sinalita ng sariling bibig ng Cristo, na  pinatotohanan nilang mga saksi niyang tototoo. Gayon man nasusulat din diyan ang mga personal na opinion ng mga piling karakter nito. Nariyan din ang mga daya ng kasinungalingan na sa buong akala ng halos lahat ng bumabasa nito ay totoong mula sa inspirayon ng banal na espiritu, o nitong Espiritu Santo.

Kaugnay niyan ay tila pansit malabon na nagkabuholbuhol ang turo ng bibliya. Sapagka’t ang totoong aral ng kabanalan ay lantarang nahaluan na ng mga personal na opinyon mula sa ilan. Gayon din na ang totoong aral ng kabanalan ay napilipit na ng mga kasinungalingan, na mula sa mga turo na nagpapawalang kabuluhan sa mga pangunahing katuruang biblikal, gaya halimbawa ng aral na may kinalaman sa kautusan, panamapalataya, bautismo, likas na kalagayan ni Jesus, kaluluwa, Espiritu, at iba pa.

UNA AT HULI (Alpha at Omega)

Ang tinatawag na Lumang Tipan ng Bibliya ay hango sa Tanakh, na siyang balumbon ng mga banal na kasulatan ng Israel sa wikang Hebreo. Bahagi niyan ang Torah, na naglalaman ng limang (5) aklat ni Moses. Sa mga antigong kasulatan na iyan ay hayagan at tuwirang binanggit ang pangalan ng kaisaisang Dios (YHVH). Gayon man, sa pagsasalin sa wikang Griego ng 70 iskolar na Hebreo sa panahon ng Paraon ng Egipto na si Ptolomy II. Taong 132 BC ay natapos ang pagsasalin ng bibliyang Hebreo sa wikang Griego (koine) sa siyudad ng Alexandria. Sa pagsasalin ng mga nabanggit na iskolar ay ipinasiya nila na huwag ilagay sa saling Griego (Septuagint) ang YHVH. Ito’y dahil sa ito’y hindi nila kayang bigkasin mga Griego, at sa halip ay minabuti nilang palitan na lamang ng salitang  “KURIOS,” na sa wikang Ingles ay, “LORD,” o kaya naman ay “Lord” ang ibig sabihin. Iyan ay upang makatiyak na ang nabanggit na pangalan ay hindi malapastangan, at maiwasan na malabag ng marami ang pangatlo (3rd) sa sampung (10) utos ng Dios.

Kaugnay niyan, sa isang artikulo nitong Rayos ng Liwanag ay nilinaw ang usapin na may direktang kinalaman dito. Na sinasabi,

PANGINOON (LORD)

Ang salitang Hebreo na  יְהֹוָה (YHVH) ay tumutukoy lamang sa walang hanggang pangalan ng kaisaisang Dios na natatala sa balumbon ng mga banal na kasulatan (Tanakh) ng bansang Israel. Tetragramaton ang tanyag na bansag nito at kilala sa transliterasyong “Yahovah,  o,  Yehovah. ”

 

Ang יְהֹוָה(YHVH) ay 6519 na ulit binanggit sa 5521 talata nitong Hebrew concordance ng King James Version (KJV) ng bibliya. IEUS ang transliterasyon sa wikang Griego. YHVH ang baybay sa ingles ng Inglatiera at America. H3068 ang nakatalagang numero nito (יְהֹוָה) sa Strong’s concordance.

Bilang tugon ng mga iskolar ng bibliya sa pangatlong (3) utos, na sinasabi,

“Huwag mong babanggitin ang pangalan ng PANGINOON mong Dios sa walang kabuluhan; sapagka’t hindi aariin ng PANGINOON na walang sala ang bumanggit ng kaniyang pangalan sa walang kabuluhan. (Exd 20:7)”

“Thou shalt not take the name of the LORD thy God in vain; for the LORD will not hold him guiltless that taketh his name in vain (Exd 20:7).”

Ang pangalang nabanggit ay minabuti nilang palitan ng salitang “LORD,” na may malalaking letra. “KURIOS” ang itinapat na salita ng mga Griego sa salitang ito. “Panginoon” na may malaking letrang “P” sa unahan ang naging katumbas na salita sa ating wika.

Ang kinalabasang anyo sa makatuwid nitong יְהֹוָה (YHVH) sa saling ingles ng Masoretic Texts sa KJV ay walang iba, kundi ang salitang, “LORD.” Ito nama”y mababasa sa Hebrew concordance sa hindi kakaunting bilang na nalalahad sa itaas.

HINDI NABAGO KAILAN MAN ANG KAUTUSAN

Mula sa sali't saling sabi, o nitong tradisyonal na doktrinang pangrelihiyon ay tahasang winiwika ng marami, na ang sampung (10) utos ng Dios ay binago na ni Jesus ng Nazaret. Bagay na naging bukang bibig ng karamihan, na tila baga isang may kahustohang paglalahad na lubos ang pagsang-ayon ng katotohanan na sumasa Dios.

Totoo nga kaya ang nakasanayan ng paglalahad na iyan ng marami? Na ang kautusan, kahi man ang mga iyon ay madiing winika ng kaisaisang Dios na nangatatatag magpakailankailan man ay nangyaring nabago at nahalinhan ng dalawang (2) utos na lamang?

Sa akdang ito ay lalapatan ang usaping iyan ng mga nagtutumibay na katunayang biblikal, na saan man at kailan man ay hindi maaaring itanggi, ni pasinungalingan man ng kahit sino sa kalupaan. Mula sa mga katunayang biblikal na iyan ay tatanglawan ang mga dako na kay laon ng nalalambungan ng sukdulang kadiliman. Sa gayo'y lalabas ang tanawin, na binibigyang diin ng katuwirang sumasa Dios. Na ang usaping may kinalaman sa pagbabago ng kautusan ay hindi kailan man sinang-ayunan ng katotohanan na masusumpungan sa balumbon ng mga banal na kasulatan (Tanakh).

Pablo, Apostol nga ba ng Cristo?

May madiing pahayag ang karamihan hinggil sa mga salita na nasusulat sa bibliya. Ang lahat anila ng nilalaman nito ay inspirado ng Espiritu Santo. Dahil diyan ay pinaniniwalaan ng marami, na ang buong nilalaman ng aklat na iyan ay lumalapat sa katotohanan at tinitindigan ng marami na pawang mga aral ng Dios. Iyan sa makatuwid anila ay tagapaglunsad ng sinoman sa dakilang larangan na tumutukoy ng ganap sa tunay na kabanalan.

Datapuwa't ang pananaw na iyan ay ayon lamang sa mga sali't saling sabi ng mga tao, na kailan man ay hindi napatotohanan ng nakakarami. Kahi man nandiyan  ang presensiya ng banal na kasulatan (bibliya) ay iilan lamang ang matiyagang gumugol ng mahalaga nilang panahon, upang saliksikin sa aklat na iyan ang katotohanan hinggil sa makontrobersiyal na usaping ito.

Totoo nga kaya na katotohanan at pawang katotohanan lamang ang nasusulat sa bibliya, partikular ang tinatawag na bagong tipan nito. Palibhasa'y pinaniniwalaan na ang laman nito ay pawang mga salita ng Dios.

Kaugnay niyan ay simulan nating saliksikin ang kasulatan (bagong tipan) at ating patunayan bilang isang katanggaptanggap na halimbawa, kung ito bagang si Pablo ay totoo nga kaya na Apostol ng Cristo, o hindi. Talaga naman kasing nakakapagduda ang turo ng taong ito. Iyan ay dahil walang sinoman sa kasulatan na sa kaniya ay tumawag na "Apostol,"  kundi ang kaniyang sarili lamang. 

SAAN NANGGALING ANG PISTA NG “EASTER”

Lighting of Easter Candles

Taun-taon, tuwing panahon ng tagsibul (Spring) ay ipinagdiriwang ng mga Katoliko ang Mahal na Araw (Holy Week, Holy Days) at ito'y binubuo ng pitong (7) magkakasunod na araw mula Lunes hanggang Linggo. Ang huling araw nito'y tinatawag na Linggo ng muling pagkabuhay ni Jesucristo (Easter Sunday). Ang pistang nabanggit ay karaniwang tumatapat sa buwan ng Marso, kundi nama'y sa buwan ng Abril. Palibhasa, ang mga buwang ito'y sinasakop ng tagsibul (Spring) sa mga bansang may apat (4) na taunang yugto ng panahon. Ang Linggo na siyang huling araw ng kapistahan ay nakaugailang tawagin ng mga Ingles na 'Easter Sunday,' at kung saan nag-ugat ang salitang ito'y siya naming sa inyo ngayo'y liliwanagin.

Ang salitang “Easter” (Paskua ng Pagkabuhay) ay nag-ugat sa sinaunang relihiyong politeyismo (pagsamba sa maraming dios ng mga pagano), na sinasang-ayunang lubos at binibigyang diin  ng lahat ng mga iskolar. Ang salitang nabanggit ay hindi kailan man ginamit sa orihinal na kasulatan (Scriptures), at saan ma’y hindi nagkaroon ng kaugnayan sa anomang minamatuwid ng mga balumbon ng banal na kasulatan (biblia). Dahil dito ay tama lamang na gamitin ang terminong “Resurrection Sunday” (Linggo ng muling pagkabuhay) kay sa “Easter” (Paskua ng pagkabuhay), kung tinutukoy ang taunang pag-aalaala ng mga Kristiano sa pagkabuhay na muli ng Cristo.