NR 002 – SAN PABLO: PASIMUNO NG DAGDAG/BAWAS?

PAALALA:

Layunin namin na maglahad lamang ng mga aral pangkabanalan na masaganang dumaloy mula sa bibig ng panginoong Jesucristo at ng mga tulad niyang banal ng Dios. Kailan ma’y hindi namin hinangad na atakihin, sirain, ni gibain man ang pinaninindiganang doktrinang pangrelihiyon ng sinoman. Gayon din namang nais naming liwanagin na wala kaming anomang laban o paghihimagsik sa mga panulat nitong si Saulo (Pablo) ng Tarsus.  

Kung siya man ang hayagang sentro ng usapin sa artikulong ito ay tanda lamang iyon, na ang itinuturo niyang aral (evangelio ng di-pagtutuli) ay may lantarang pagsalungat at pagpapawalang kabuluhan sa katuwiran ng Dios na ipinangaral ni Jesus at ng iba pang tunay na banal. 

Narito, at sa artikulo bilang 002 ay sinulatan ni Pablo ang mga taga Efeso, na sa kanila ay binibigyan niya ng diin ang pagiging isang mapagpalang Dios nitong si Jesus. Na nang siya (Jesus) aniya’y umakyat sa kaitaasan ng langit ay dinala niyang gayon ang mga bihag. 

Kasunod nito’y NAGBIGAY aniya siya ng mga kaloob sa mga tao. Pinagkalooban niya ang mga iba na maging mga apostol; at ang mga iba'y propeta; at ang mga iba'y ebangelista; at ang mga iba'y pastor at mga guro. Si Jesus nga ayon sa nabanggit na sulat ay hindi TUMANGGAP, mana pa ay NAGKALOOB ng biyaya sa mga tao.

Sa biglang tingin ay tila isang napaka sagradong pahayag ang sinalitang iyon nitong si Pablo sa mga taga Efeso, nguni’t ang katotohanan diyan ay pinitas lamang niya ang pahayag na iyan sa Awit 68:18.

NR 003 SAN PABLO: PASIMUNO NG DAGDAG/BAWAS?

PAALALA:

Layunin namin na maglahad lamang ng mga aral pangkabanalan na masaganang dumaloy mula sa bibig ng panginoong Jesucristo at ng mga tulad niyang banal ng Dios. Kailan ma’y hindi namin hinangad na atakihin, siraan, ni gibain man ang pinaninindiganang doktrinang pangrelihiyon ng sinoman. Gayon din namang nais naming liwanagin na wala kaming anomang laban o paghihimagsik sa mga panulat nitong si Saulo (Pablo) ng Tarsus.  

Kung siya man ang hayagang sentro ng usapin sa artikulong ito ay tanda lamang iyon, na ang itinuturo niyang aral (evangelio ng di-pagtutuli) ay may lantarang pagsalungat at pagpapawalang kabuluhan sa katuwiran ng Dios na ipinangaral ni Jesus at ng iba pang tunay na banal. 

Mula noong una hanggang sa kasalukuyang panahon ay isa pa ring lubhang malaking usapin, kung ang kautusan nga ba ay balido pa, o hindi na. Ayon sa mga Cristiano ni Pablo ay gayon ngang ang kautusan (torah) ay wala ng anomang kabuluhan pa. Anila, ito’y dahil sa kawalan nito ng kapakinabangan sa natatangi nitong layunin, na maghatid ng kanino mang kaluluwa sa buhay na walang hanggan sa kaluwalhatian ng langit.

Matibay ang paninindigan ng marami na ang kautusan (Torah) ay niluma na nga ng panahon at sa kalagayang iyan ay nangailangan na nga ng higit na magaling na pag-asa ang sangkatauhan, para sa kaligtasan ng kaluluwa at kapatawaran ng mga kasalanan.

Gayon man ay madami pa rin ang nananalig at naninindigan, na ang kautusan (Torah) ay hindi kailan man dumako sa kalagayan ng katandaan, upang ito’y halinhan ng bagong mga kautusan. Iyan nga ay pinaniniwalaan pa rin ng marami, na ang kautusan ng Dios (Torah) ay nangatatatag magpakailan kailan man.

Ang akdang ito bilang 003, ay kabilang sa serye ng mga artikulo na tumatalakay sa talamak na dagdag/bawas sa mga salita ng Tanakh (OT). Dito ay muli naming tatanglawan ng kaukulang liwanag ang ilang talata na mababasa sa Kabanata 10 ng “Sa mga Hebreo.”  

Sa mga talatang tatalakayin sa ibaba ay pinangangatuwiranan nitong si Pablo, na ang kautusan nga ay wala ng anomang katumpakan pa sa kaniyang sarili. Iyan umano ay dahil sa natapos na ang period ng kautusan (Torah) at ng mga propeta (Nevi'im), at hinalinhan na nga nitong panahon ng pananampalataya mula sa nasasakupan nitong era ng mga Cristiano.

NR. 001 SAN PABLO: PASIMUNO NG DAGDAG/BAWAS?

PAALALA:

Layunin namin na maglahad lamang ng mga aral pangkabanalan na masaganang dumaloy mula sa bibig ng panginoong Jesucristo at ng mga tulad niyang banal ng Dios. Kailan ma’y hindi namin hinangad na atakihin, siraan, ni gibain man ang pinaninindiganang doktrinang pangrelihiyon ng sinoman. Gayon din namang nais naming liwanagin na wala kaming anomang laban o paghihimagsik sa mga panulat nitong si Saulo (Pablo) ng Tarsus.  

Kung siya man ang hayagang sentro ng usapin sa artikulong ito ay tanda lamang iyon, na ang itinuturo niyang aral (evangelio ng di-pagtutuli) ay may lantarang pagsalungat at pagpapawalang kabuluhan sa katuwiran ng Dios na ipinangaral ni Jesus at ng iba pang tunay na banal. 

Mula sa kasagsagan ng mga panahong nagsilipas ay makikita ng napakaliwanag ang pagkilala kay San Pablo, bilang isang matuwid na lingkod ng Dios. Siya ay itininuturing ng higit na nakakarami na isang santo ng simbahang katoliko. Kinikilala din siya sa gayong kabanal na kalagayan ng iba’t ibang samahan na nabibilang sa malaking kalipunan ng Cristiano ni Pablo.

Sa kabila ng katanyagan ng taong iyan sa larangan ng Cristianismo ay matuwid na tanggapin ng lahat, na may madidilim pa rin na bahagi ng kaniyang pagkatao na hindi napapag-unawa ng higit na nakakarami. Nandiyan ang hayagan niyang paghihimagsik sa mga aral na mismo ay ipinangaral ng sariling bibig ng Cristo. Nandiyan din ang “pagbabawas at pagdaragdag ng mga salita sa teksto ng mga propeta,” na ginawa naman niyang patibayang aral sa kaniyang mga sulat.

Bilang simula, ang usapin hinggil sa dagdag-bawas ng mga salita, ang sa inyo ngayon ay aming tatanglawan ng napakaliwanag na ilaw. Iyan ang isa sa madilim na bahagi ng pagkatao nitong si Pablo, na noon pa mang una ay pinagtakpan na ng mga pagano at gentil na kabalahibo niya. Hanggang sa ngayon ay tila mga bulag sa katotohanang iyan ang mga tao na kumikilala sa kaniya bilang isang banal ng Dios.

SI JESUCRISTO, O SI PABLO BA ANG SUSUNDIN?

Ang katotohanan hinggil sa larangan na tumutukoy sa tunay na kabanalan ay nasasalalay sa kung sino ang ating paniniwalaan at susundin. Nariyan si Jesus na naghayag ng katuruang Cristo (evangelio ng kaharian) at si Pablo na nagturo ng katuruang Pablo (evangelio ng di-pagtutuli).

Sa hindi inaasahang pangyayari ay pinaghalo ng marami ang dalawang katuruan na nabanggit. Dahil diyan ay nagkaroon ng napakalaking pagkalito ang sangkatauhan. Sukat upang iyan ay pagsimulan ng tila walang katapusan na pagtatalo sa pagitan ng mga denominasyong Cristiano. Gaya nila ang mga mababangis na hayop sa parang na nagsasakmalan sa isa't isa araw at gabil.

Kaugnay niyan ay minabuti ng katarungang sumasa Dios na bigyang linaw sa isipan ng lahat ang katotohanan na karapatdapat isabuhay, tangkilikin, itaguyod, ipagtanggol, ipangaral, at higit sa lahat ay sundin. Iyan ay walang iba, kundi ang KATURUANG CRISTO.

Sa dakong ibaba ay napakaliwanag ang nasasaad na paghahambing ng KATURUANG CRISTO at KATURUANG PABLO. Diyan ay hindi mahirap makita, kung paano walang pakundangan na pinaghihimagsikan nitong si Pablo ang mga salita (evangelio ng kaharian) na mismo ay ipinangaral ng sariling bibig ng Cristo.

SALAGIMSIM NG MGA HUWAD NA TALAYTAYAN (Medium)

PAALALA:

Hindi namin layuning gibain ang paninindigan ng marami, ni ilagay man sa kahiyahiyang kalagayan ang aming kapuwa. Bagkus ay upang maglahad lamang ng mga bagay na sinasang-ayunang lubos ng mga katuwirang sumasa Dios. Hindi namin hinangad na husgahan ang sinoman, palibhasa'y ang mga salita ng Dios na isinatinig ng mga tunay na banal ang siyang humuhusga sa mga karumaldumal ng marami. Nawa'y maunawaan ng lahat na kami'y alingawngaw lamang ng mga katotohanang isinigaw at isinatitik nilang mga totoong banal na nabuhay sa malayo at malapit na kapanahunan.

Higit sa isang daang (100) taon na ang nakakalipas. Sa tinagaltagal nga ng pag-iral nitong kapatiran ng mga espiritista sa buong kapuluan, ay totoong walang anomang nabuong kaparaanan, sa pagkilala ng tunay at huwad na kasangkapan (talaytayan) ng espiritu. Palibhasa’y naging husto ang paniniwala ng mga kasapi natin, na ang nagaganap sa kanilang harapan ay isang makatotohanang interbensiyon ng espiritu. Iyan ay dahil sa simula pa lamang ay ikinakamada na nitong sistema ng kapatirang espiritista, o kaugaliang espiritista ang laman ng kanilang isipan, na ang nasasaksihan nila umanong paraan ng pagsanib ng espiritu ay katotohanan. 

Gaya ng isang doktrinang pangrelihiyon na itinatali ang kaisipan at damdamin ng sinoman sa matibay na hidwang paniniwala. Sa gayo’y naisasara ang isipan at damdamin, upang huwag ng bigyang puwang pa ang katuwiran ng ibang kaalaman. Sapagka’t ang nai-ukit sa kanilang isipan ng partikular na doktrinang pangrelihiyon, gaano man iyon kapilipit, para sa kanila ay iyon na nga ang katotohanan.

Nagsisimula mismo ang pagsusuri sa kinikilalang kasangkapan. Iyan ay upang malaman, kung siya baga’y totoong binababaan ng espiritu, at sa pamamgitan ba niya bilang isang talaytayan ay naisasatinig ang sagradong aral. Ano pa’t sa kawalan ng sistemang pagkilala sa kanila ay lumaganap na parang malaking sunog ng apoy ang pamamayagpag ng mga huwad na medium ng kapatiran sa buong kapuluan at sa ibayong dagat. Kaugalian na itinuring nila (medium) na gawaing sinasang-ayunan ng Dios. Ang mali mula sa paulit-ulit na pagsasabuhay, kung lumaon ay nagiging isang kaugalian na sa buong akala ng marami ay gawaing sinasang-ayunan ng katotohanan na suma sa Dios.

Kung iyong tititigan sila ay tila ba tunay na may nakalukob na espiritung banal sa kanilang kalooban at kabuoan, yun pala naman ay wala, at sa pagkukunwari na gaya ng isang may nakaluklok na espiritu ay napapaniwala nila ang kaawa-awa nating mga kapatid, na sila sa partikular na sandaling iyon ng gawain ay may panauhing banal na espiritu sa kabuoan ng kanilang katawan.

TALA SA UMAGA

Sirius

Mula sa kasagsagan ng ministeriyo nitong Espiritu ng Dios na makapangyarihang namamahay at naghahari sa kalooban ni Jesus, ay naihayag sa mga alagad ang maraming bagay na tumutukoy sa larangan ng tunay na kabanalan. Nariyan ang pagbibigay ng kaukulang unawa sa mga salitang may ganap na kinalaman sa katotohanan, ilaw, pag-ibig, lakas, paggawa, karunungang may unawa, at buhay.

Sa mga iyan ay naging isang kontrobersiyal na usapin ang salitang tumutukoy sa ilaw. Ito’y dahil sa hindi nagkakaisang pang-unawa ng marami sa hustong kahulugan ng nabanggit na salita, lalo na kung ito’y ini-uugnay kay Jesus bilang ilaw ng sanglibutan.

Batid ng marami na kapag sinabing ilaw ay nangangahulugan ito ng liwanag na humahawi ng kadiliman. Tanglaw na siyang dahilan kung bakit ang mga bagay sa dimensiyong ito ng materiya ay nakikita ng mga mata, na nagbibigay daan sa kaisipan upang mapag-unawa ang mga tanawin na nasisikatan nitong liwanag ng ilaw.

Kaugnay niyan ay may winika ang sariling bibig ni Jesus, na sinasabi,

JUAN 8 :

12  Muli ngang nagsalita sa kanila si Jesus, na sinasabi, Ako ang ilaw ng sanglibutan: ang sumusunod sa akin ay hindi lalakad sa kadiliman, kundi magkakaroon ng ilaw ng kabuhayan.

(Then³⁷⁶⁷ spake²⁹⁸⁰ Jesus²⁴²⁴ again³⁸²⁵ unto them,⁸⁴⁶ saying,³⁰⁰⁴ I¹⁴⁷³ am¹⁵¹⁰ the³⁵⁸⁸ light⁵⁴⁵⁷ of the³⁵⁸⁸ world:²⁸⁸⁹ he that followeth¹⁹⁰ me¹⁶⁹⁸ shall not³³⁶⁴ walk⁴⁰⁴³ in¹⁷²² darkness,⁴⁶⁵³ but²³⁵ shall have²¹⁹² the³⁵⁸⁸ light⁵⁴⁵⁷ of life.²²²²)

Light of the World

JUAN 9 :

5  Samantalang ako'y nasa sanglibutan, ako ang ilaw ng sanglibutan.

(As long as³⁷⁵² I am⁵⁶⁰⁰ in¹⁷²² the³⁵⁸⁸ world,²⁸⁸⁹ I am¹⁵¹⁰ the light⁵⁴⁵⁷ of the³⁵⁸⁸ world.²⁸⁸⁹)

Sa mga talata ngang iyan sa itaas ay binibigyang diin nitong Espiritu ng Dios na nasa kalooban at kabuoan ni Jesus, na siya ang ilaw ng sanglibutan. Mapapag-unawa sa talata na hindi lalakad sa kadiliman ang sinoman na susunod sa rayos ng kaniyang liwanag, na siyang ilaw ng sinoman tungo sa buhay na hindi nakakakilala ng katapusan, ni kamatayan man. Gaya nga ng nasusulat, siya na ilaw, samantalang nasa sanglibutan ay gumaganap na ilaw ng sanglibutan.

PAGSUBOK NG DIOS

Karaniwan sa marami ang paniniwala na ang mga tao ay tunay na pinagdadaanan, o sumasa ilalim sa pagsubok ng Dios. Umano’y sa kadahilanan na nais Niyang (Dios) patunayan ang katatagan nila ng pananampalataya at mahigpit na kapit sa katuruang pangkabanalan (doktrinang pangrelihiyon), na sa paniniwala nila ay siyang tunay na daan ng pagpapakabuti at pagpapakabanal sa kalupaan. Ang ganyang kalakaran sa kalaunan ay naging masiglang kaugalian na nagpasalinsalin sa hindi kakaunting henerasyon ng mga tao sa nasasakupan ng apat (4) na direksiyong ng ating mundo.

Ang sali’t saling sabi na tumutukoy sa “pagsubok ng Dios” ay gayon pa ring matibay na nananatili sa pagtanggap ng lubhang nakakarami, at ang ganyang tradisyon ay siya ngang kadalasa’y masigasig na umiiral hanggang sa kasalukuyan nating panahon. Nguni’t kung paano nagsimula ang ganyang uri ng kaugalian noong una hanggang sa ngayon ay walang sinoman na makapagsabi. Gayon ma’y nagtutumibay mula sa balumbon ng mga banal na kasulatan (Tanakh) ang katotohanan hinggil sa komplikadong usapin na may kinalaman diyan.